آه که چه آتشی از عشقت در درونم برپا شده و شعله ميکشد. تمام وجودم از گرمای آن داغ و سوزان است ولی هيچ آزارم نميدهد و بسيار هم آرامبخش و دوست داشتی است و حاضر نيستم با هيچ آسودگی آنرا مبادله کنم زيرا جز تو راحتی و آسايشي نميشناسم. هر چيزی که از تو و بخاطر تو باشد برايم همچون غنيمتی گرانبها و تحفه ای بسيار نفيس از بهشت است ، به داشتن وجود عزيزت که همچون مائده و نعمت آسمانی از عالم ملکوت به من عطا شده بی اندازه افتخار ميکنم و به خودم ميبالم و تو ای نازنينم بهترينم گل بی همتای من ماية مباهات اين عاشق بيقرار و بيتابت هستی ، وقتی به تو فرشتة مهربانم فکر ميکنم و اسم زيبا و خوش آهنگت را به زبان مياورم مست و مدهوش ميشوم و خلسة بيمانندی به من دست ميدهد ، اگر کسانی که به مستی پناه ميبرند ميدانستند که هيچ مُسکری همچون تو وجود ندارد هرگز به سراغ چيز ديگری نميرفتند و من از اين جهت بسيار خوشنودم که نميدانند و تو فقط به من اختصاص داری ، مستی با تو هميشگی است و خماری ندارد و سرشار از حظ و لذت است ، آنقدر مست توام که جز تو از هيچ خبرم نيست. من واله و شيدای توام و با بودنت در زندگي و قلبم مجنون و ديوانه شده ام ، جنون و ديوانگی برای تو هم عالمی دارد که کسی جز من از آن خبر ندارد ، همه چيز تو برايم ديوانه کننده است. تمام آن سالهايي که قبل از تو گذرانده ام در مقايسه با مدتی که تو عزيزترينم را دارم همچون مرگ است و فقط از وقتی که وجود گلت را به من دادی فهميدم که معناي واقعی زندگي چيست ، عشق تو دل مردة مرا زنده کرد و وجود و روحم احيا شد ، تو همچون بهار در دلم نشستی و سلطان و حاکم بلامنازع قلبم شدی و آنرا از طراوت و عطر و بهشت وجود شيرينت پر کردی. هرقدر هم قلمفرسايي کنم نميتوانم ذرّة بسيار کوچکی از وسعت بی انتهای عشقم به تو همة هستي و زندگيم را بيان کنم. من اصلاً به آن عضو صنوبری شکل نياز ندارم چون تويي که خون و حيات را در رگها و وجودم به جريان واميداری و نيرو و ماية زندگی و حياتم فقط تو هستی و بس ، فقط تو عشقم همة وجودم شاخ نباتم آب حياتم کيميای نايابم اميدم عمرم روحم نفسم همة آرزو و آمالم. وجود و روح و قلبمان با هم يکي شده و بسيار شبيه و مثل هم هستيم ، در تمام طول ساعات گذران روزگارم در فکرم با تو زندگی ميکنم و هميشه تو نازنينم حضور داری و صبحگاهان تويي که قبل از بازگشت روحم در من حاضر ميشوی و شبها تويي که در آخرين لحظه مرا به دستان خواب ميسپاری ، در تمام مدتی هم که از درد و محنت اين آزارگاه و رنجخانه بيخبرم تويي که تنها رهايم نميکني و ناگواريها را بر من آسان ميگردانی و التيام بخش دردهايم هستی. آنقدر دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم که اندازه و انتها ندارد ، دوستت دارم تا هميشه تا انتهاي زمان که انتها ندارد ، به اندازة وسعت تمام هستی و نيستی و خلقت عاشق تو گل بينظيرم هستم و دوستت دارم همانطور که تو تنها آرزويم مرا دوست ميداری ، تو يکي از الطاف خدا در اين زمانة ناگوار و سخت هستی که به من عنايت شده و برايم بهشت زودتر از روز قيامتي و ديگر مرا جز تو نيازی به هيچ نيست و باشد که قدرت را بدانم و از بودن با تو نازنينم گل قشنگم عسل نايابم مستفيض و بهره مند گردم و اي کاش بتوانم ذرّة بسيار کوچکی از شکر داشتنت را بجای آورم ، آمين يا رب العالمين.